Er hangt een jas bij de deur. Klaar om naar buiten te gaan. De mouwen hangen stil, het licht valt door het raam. Een alledaags beeld, waarin ik iets herken van de mensen die ik in mijn praktijk ontmoet.

Ze dragen veel. Een onderneming, een gezin, een relatie. Ze zijn vader of moeder, partner, zoon of dochter, werkgever. Ze zien wat nodig is en pakken het op. En ergens tussen al die verantwoordelijkheden blijft een deel van henzelf wachten. Het deel dat wil spelen.

Wanneer plezier iets voor later wordt
In mijn werk hoor ik mensen vertellen dat ze weinig meer ondernemen zonder reden. Er moet iets uitkomen. Sporten om fit te blijven. Een vrije middag om bij te komen. Een avond samen omdat de relatie aandacht nodig heeft. Zelfs ontspanning krijgt een taak.

Ze weten vaak nog wel wat ze vroeger leuk vonden. Muziek maken, iets uitproberen, eropuit gaan zonder vast plan. Maar de toegang ertoe voelt minder vanzelfsprekend. Er is altijd iets dat eerst moet. En als er eindelijk tijd is, weten ze soms niet meer waar ze zin in hebben. Dat raakt aan iets wat dieper gaat dan een volle agenda: hoeveel ruimte ervaar je om zelf te kiezen? Mag je ergens naar verlangen, ook als het geen praktisch nut heeft?

Onder de frustratie ligt een wens
Soms wordt dat gemis zichtbaar als irritatie. Een kort lontje. Onrust. Het gevoel dat alles op jouw schouders terechtkomt. Of die vraag die je liever niet hardop stelt: wanneer ben ik aan de beurt? Ik ben benieuwd naar wat er onder die frustratie ligt. Misschien wil je weer eens verrast worden. Lachen tot je de tijd vergeet. Aanraking voelen zonder dat je hoofd alweer bij morgen is. Iets maken zonder te weten of het goed wordt.

Soms hoor ik: ‘Ik zie het resultaat, ik zie wel dat het mooi is, maar het raakt me niet meer zo.’

De sterrenhemel is er. De nabijheid is er misschien ook. Je herkent het moment, maar komt er voor je gevoel niet helemaal in. Je verlangt naar meedoen, naar voelen wat je ziet.

Hoeveel ruimte durf je jezelf te geven?
Ruimte nemen kan ook spanning oproepen. Wat gebeurt er als je minder controle houdt? Stel je iemand teleur? Kun je op jezelf vertrouwen als je een impuls volgt?
Sommige mensen kennen van zichzelf dat ze ver kunnen gaan. Ze hebben geleerd zichzelf te begrenzen. Dat kan waardevol zijn. Tegelijk kan die begrenzing zo strak worden dat ook nieuwsgierigheid, creativiteit en plezier weinig bewegingsruimte krijgen.

Dan wordt de vraag: hoe kun je je speelsheid ruimte geven op een manier die bij jou en je leven past?
Verantwoordelijkheid nemen en plezier ervaren kunnen naast elkaar bestaan. Maar daarvoor moet jouw verlangen wel mogen meewegen. Ook wanneer anderen iets van je nodig hebben.

Spelen laat iets zien. Binnen psychomotorische therapie werken we met beweging en ervaring. Een speelse oefening kan zichtbaar maken wat je in het dagelijks leven tegenkomt.
Kun je iets proberen waarvan je de uitkomst niet kent? Wat merk je als iets mislukt? Mag je je eigen manier ontdekken, of zoek je meteen naar hoe het hoort? Kun je plezier hebben terwijl je ergens nog niet goed in bent?

Daar hoeft niet altijd een groot avontuur voor te gebeuren. Het kan beginnen met een bal, een beweging, een uitdaging. Met merken dat je lacht. Of juist dat je jezelf inhoudt zodra het vrijer wordt.
Ook dat is iets om samen te onderzoeken. Speelsheid laat zich niet afdwingen. ‘Ik moet meer genieten’ kan zomaar de volgende opdracht op je lijst worden.

De Rode Draad: jezelf meenemen
Met De Rode Draad onderzoeken we de patronen in hoe je reageert, contact maakt, grenzen aangeeft en keuzes maakt. Welke kracht zit er in jouw vermogen om te zorgen en verantwoordelijkheid te dragen? En op welke momenten raak je daarin verder van jezelf verwijderd?

Door te ervaren wat er gebeurt, kun je onderzoeken waar meer keuze mogelijk is. Misschien door eerder te voelen wat je wilt. Door een grens uit te spreken. Door iets te proberen zonder vooraf alles dicht te regelen.
Zo krijgt ook het deel van jou dat wil spelen een plek in je volwassen leven.

De jas hangt nog bij de deur. Misschien weet je nog niet waar je naartoe wilt. Maar je merkt dat je hem wilt aantrekken.

Herken je dit? Laten we samen onderzoeken hoe je jezelf meer ruimte geeft binnen alles wat je draagt.