Steeds vaker dezelfde vraag, zacht, bijna terloops. Vaak aan het einde van een sessie, terwijl iemand zijn jas aantrekt of de deur al vastheeft.

“Mag ik nog iets vragen? Maak jij je ook zorgen… over hoe het nu gaat in de wereld en ben ik egoïstisch als ik het soms loslaat?”

Het zijn geen politieke vragen. Zo klinken ze wel, maar het zijn vragen over onmacht. Over verantwoordelijkheid. Over schuldgevoel. En eerlijk is eerlijk: ik voel ’m ook met regelmaat. Soms hoef ik het nieuws maar te openen en mijn lijf spant al aan voordat ik één zin gelezen heb.

Oorlog. Polarisatie. Macht. Dreiging. Grote woorden. Zware koppen.

Alsof er iets donkers boven de wereld hangt. Tussen de regels door lijkt er steeds dezelfde boodschap te fluisteren: Word wakker, doe iets, sta op! Alsof je tekortschiet als je niet voortdurend bezorgd bent. Alsof spanning een bewijs is van betrokkenheid.

Maar in mijn praktijk zie ik iets anders gebeuren. Ik zie mensen die al moe zijn. Die al vechten. Met hun relatie. Hun werk. Hun hoofd. Hun lijf. En daar komt dan óók nog de wereld bij.

Alsof ze die er ook nog even bij moeten dragen. Alsof het nooit genoeg is. Alsof je pas een goed mens bent als je continu alert en verontwaardigd bent. Wat ik zie is geen betrokkenheid. Ik zie spanning. Piekeren. Machteloosheid. Lijven die steeds verder in overleven schieten. Vechten, vluchten, bevriezen. Precies datgene waar ze juist bij mij van proberen weg te bewegen.

Dus de laatste tijd stel ik steeds vaker dezelfde vraag terug. Aan hen, maar ook aan mezelf. Wat kan ik vandaag écht beïnvloeden? Niet in theorie. Niet op wereldschaal. Maar concreet. Ik kan geen oorlog stoppen. Ik kan geen verkiezingen omdraaien. Ik kan geen wereldleiders corrigeren. Ik kan gesprekken voeren. Ik kan mijn waarden leven. Zorgen voor de mensen om mij heen.

En verder? Verder ben ik gewoon Mitch. Een man, echtgenoot, vader, zoon, vriend. Een therapeut met mensen tegenover zich in een kamer. Meer niet. Maar ook niet minder.

Want daar, in dat ‘kleine’, gebeurt het dus wel. Ik zie een man die leert zijn woede te dragen zonder te ontploffen. Een ouder die zachter wordt naar zijn kind. Iemand die voor het eerst in maanden weer rustig kan ademhalen. Een jongen die ontdekt dat hij niet raar is, maar gewoon mens.

Dat soort momenten lijken klein. Bijna onzichtbaar. Tot je beseft dat dit precies is hoe veiligheid groeit. Niet via grote woorden of harde meningen. Maar van mens tot mens. In contact. In regulatie. In aanwezigheid.

Misschien is mijn invloed kleiner dan ik soms zou willen. Ik red de wereld niet. Dat kan ik niet. Maar ik kan wel elke dag een plek maken waar iemand even niet hoeft te vechten. Waar iemand mag landen. Waar iemand zichzelf weer terugvindt. En misschien… misschien is dat geen ontsnappen aan verantwoordelijkheid. Misschien is dat juist verantwoordelijkheid nemen voor wat werkelijk van mij is.

Dus als jij je soms afvraagt of je meer zou moeten doen, of je niet te passief bent als je het nieuws uitzet, weet dan dit: een overspannen zenuwstelsel helpt niemand. De wereld wordt niet beter van nog iemand die opgebrand is. Maar wel van iemand die stevig staat. Die aanwezig is. Die goed zorgt voor de mensen om zich heen.

Misschien begint invloed niet bij groter worden. Misschien begint het bij dichterbij blijven. Gewoon hier. Vandaag. Met wie er voor je staat. Tezamen