Met regelmaat hoor ik het volgende:

“Ik hou van mijn ouders… maar ik merk dat ik me enorm aan ze erger.” “Ik ben teleurgesteld in hoe ze reageren.” “Ik zie dingen waarvan ik niet begrijp dat ze dit zelf niet zien.”
En daar zit vaak schaamte op. Alsof het niet mag. Alsof je ondankbaar bent.

Maar dit is geen teken dat er iets mis is met jou of met jullie relatie, maar een teken van groei. Door een logische verandering van positie en perspectief.

Als kind staan je ouders boven je. Ze bepalen. Ze beschermen. Ze weten hoe het moet (tenminste, zo voelt dat). Maar ergens in je volwassen leven verschuift dat perspectief. Je gaat ze zien als gewone mensen. En gewone mensen hebben hun eigen: geschiedenis, beperkingen, hun eigen patronen en onverwerkte stukken. En dan gebeurt er iets confronterends: Je ziet naast alle fijne dingen ook wat er ontbrak.

Misschien: emotionele beschikbaarheid, erkenning, veiligheid, ruimte voor wie jij was. En dat kan pijn doen. Die pijn uit zich vaak als kritiek of teleurstelling.

Je ouders vormden jouw fundament. De relatie met je ouders is geen “gewone” relatie. Ze hebben invloed gehad op: Hoe jij naar jezelf kijkt. Hoe jij relaties aangaat. Hoe jij omgaat met spanning, boosheid en afwijzing. Hoe veilig jij je voelt in de wereld.

Dus als je later ontdekt dat daar dingen in ontbraken, dan is dat geen klein inzicht. Dan raakt dit je basis. Je kritiek is dan niet alleen een mening.

Het is ook een vorm van herstelwerk in jezelf. Volwassen worden betekent namelijk ook leren loskomen. Een ontwikkeling vraagt dat je: je jouw eigen waarden ontwikkelt. Niet alles van je ouders overneemt en keuzes maakt die bij jou passen. Daar hoort bij dat je: dingen anders gaat zien. Gedrag gaat bevragen en grenzen gaat voelen. In dat proces ga je automatisch ook zien: “Dit zou ik zelf anders doen.”

Dat is geen afwijzing van je ouders, maar een noodzakelijke stap in het vormen van jouw eigen identiteit.

De kloof in ontwikkeling. Wat ik vaak zie, is dat mensen zelf wél blijven groeien: reflecteren, therapie volgen, patronen willen doorbreken en bewuster willen leven. En dat hun ouders… grotendeels hetzelfde blijven. Niet uit onwil, maar omdat zij uit een andere tijd komen, met andere normen. Andere manieren hebben geleerd in het omgaan met emoties. Dat kan voelen als: eenrichtingsverkeer, gemis aan zelfreflectie of zelfs onbegrip. En daar ontstaat vaak frustratie.

Liefde en kritiek kunnen naast elkaar bestaan. Dit is misschien wel de belangrijkste: Je kunt van je ouders houden en tegelijkertijd kritisch zijn. Sterker nog: Hoe belangrijker ze voor je zijn, hoe groter de kans dat beide gevoelens er zijn. Onverschilligheid zit zelden bij betrokken relaties, daar zit vaak afstand.

Onder kritiek zit vaak een verlangen. Als we dieper kijken, zit onder de meeste kritiek iets anders: een verlangen om gezien en begrepen te worden. De wens tot erkenning, gelijkwaardigheid en emotionele veiligheid. Wanneer dat niet volledig vervuld wordt, komt dat vaak naar buiten als: irritatie, afstand, oordeel, teleurstelling.  Maar in de kern is het vaak: “Ik had iets anders nodig gehad.”

En wat betekent dit voor jou, nu? Als je dit herkent zit je waarschijnlijk in een levensfase waarin: Je meer verantwoordelijkheid draagt. Je bewuster bent gaan kijken naar patronen. Je dingen anders wilt doorgeven dan je hebt ontvangen en jezelf afvraagt hoe je dit moet doen. En dat is precies waar het werk begint. Niet in het veranderen van je ouders, maar in: begrijpen wat jou gevormd heeft. Voelen wat je gemist hebt en zien waar het verlangen zit. Kiezen wat jij wilt doorbreken en bouwen aan hoe jij het wél wilt doen.

Binnen Praktijk Tezamen werken we met de Rode Draad. Om zichtbaar te maken wat er in jou gebeurt onder druk, in relaties en in oude patronen. Zodat je beter snapt waar je reacties vandaan komen, jezelf leert reguleren en vrijer kunt kiezen hoe je reageert.

Je niet meer automatisch herhaalt vanuit wat je hebt meegekregen, maar vanuit wie je wilt zijn.

Want uiteindelijk gaat het niet om je ouders veranderen. Het gaat erom dat jij vrij wordt om jezelf te zijn in verbinding met diegene die belangrijk voor je zijn.

Merk je dat dit thema speelt in je relatie, je gezin of in jezelf? Je hoeft het niet alleen uit te zoeken, je bent van harte welkom!